Wiele różnych emocji

Jeżeli ktoś przypuszczał, że Maja Chwalińska osiągnie finał wielkiego szlema w Roland Garros, to „kapelusz z głowy” za wielki szacunek za dar przewidywania zdarzeń powszechnie uznawanych za niemożliwe. Oczywiście chciałem bardzo, by Maja zakończyła ten prestiżowy turniej wygraną dziesiątego meczu z rzędu. Nie wyszło – trudno. W żaden sposób wręczenie Pucharu Suzanne Lenglen Mirrze Andriejewej nie umniejsza dokonań Mai. Majo, w Wielkim Szlemie byłaś WIELKA.

Spryt, nieprzewidywalność, technika, różnorodność – to umiejętności, których zazdroszczą Polce zapewne wszystkie tenisistki, i te, które do niedawna nie słyszały o niej, i te bliskie jej z racji znajomości z treningów, z turniejów.

Myślę, że wśród nich jest także Iga Świątek, której fanem nie przestaję być ani przez chwilę. Wygrywajcie turnieje na zmianę. Zdobądźcie taką pozycję w rankingu, byście mogły spotykać się dopiero w finałowych potyczkach.

Ale nie tylko światowym tenisem żyje kibic. Wałecki Orzeł w niedzielne popołudnie zakończył remisem zmagania na czwartoligowym froncie. Taki wynik raczej nie pozwoli na pozostanie w tym gronie w następnym sezonie. Są jeszcze szanse na 4. ligę, ale to już nie jest zależne od piłkarzy Orła. Smutno mi po tym meczu. Doznałem wielkiego zawodu. Wystarczyło wygrać mecz z drużyną, która przyjechała do Wałcza już jako spadkowicz i czwarta liga byłaby pewna. Dobrze chociaż, że udała się połączona z meczem impreza dla dzieci. Przy okazji – brawo za pomysł i organizację.

Niezależnie od tego, jak potoczą się losy osiemdziesięcioletniego klubu, dziękuję Państwu Annie i Adamowi Łukaszewiczom za to, że są w Orle. Za wysiłek, za zaangażowanie, za to, że niezależnie od sytuacji – czy to sportowej, czy też finansowej – Klub zawsze mógł na nich liczyć. I proszę: zostańcie w Orle na następną kadencję.

A teraz coś z niesportowej beczki. Roześmiałem się słuchając premiera Donalda Tuska w czasie konferencji prasowej w samolocie lecącym z Czarnogóry, ale żeby była pełna jasność dopowiem, że ten śmiech był przejawem zadowolenia, a wynikało ono ze zmiany stanowiska premiera wobec postawy prezydenta Wołodymyra Zełenskiego.

Stanąłem na baczność prawie jak do hymnu i słuchałem premiera, który mówił, że jeśli ukraińskie władze nie wezmą pod uwagę polskiej wrażliwości historycznej, to o przyszłych relacjach obu państw może zacząć decydować wyłącznie brutalny pragmatyzm i „twardy biznes”, gdy przenosił punkt ciężkości pomysłu odebrania Zełenskiemu Orderu Orła Białego z krytyki prezydenta Polski na winę Kijowa, gdy oceniał nadanie ukraińskiej elitarnej jednostce wojskowej imienia „Bohaterów UPA” jako błąd i deklarował, że w tej sprawie polskie elity mówią jednym głosem.

A że to wszystko nastąpiło wtedy, kiedy było już wiadomo, że zdecydowanie większa część Polaków zdążyła już wyrazić głębokie oburzenie decyzją prezydenta Ukrainy, to już zgoła inna historia.

Marek Pawłowski